جوان ناکام

اگر معنای عمر رو مختص انسان ندونیم، و برای هر چیزی که توی دنیا یه روزی معنایی داشته عمر در نظر بگیریم، یکی از اون چیزها شغل هست. یکی دیگه از اون ها مهارت هست. اینکه از چه زمانی مهارت و شغل معنا پیدا کردند رو نمیدونم، ولی مهارت هایی بودند که یک روزی مردم به یادگیری اونها میپرداختند، چه برای کسب درامد، چه برای اهداف دیگه، و بعد از یه مدتی نیاز به اون مهارت از بین رفته، و عمرش تموم شده. شابد بشه گفت اگه طول زمانی که یه مهارت وجود داشته نسبت به مهارت های دیگه خیلی کمتر بوده، اون مهارت جوان مرگ شده. 

یکی از مهارت هایی که احساس میشه که در اوج جوانی داره به پایان عمرش نزدیک میشه، برنامه نویسیه. بعید میدونم  توی ایران زودتر از دهه ی هفتاد به عنوان یه شغل وجود داشته. الان هم با بوجود اومدن هوش مصنوعی احساس میشه که برنامه نویسی با مفهوم فعلی، داره به آخر عمرش نزدیک میشه. فکر می‌کنم آدم خوش شانسی بودم که توی دوره ای زندگی کردم که مقارن این مهارت بودم و موفق شدم شاغل به این شغل باشم. امیدوارم این چند سال که تا بازنشستگیم مونده، باهاش همراه باشم.